Zeilboot en stabij Douwe brengen
Guus en Hilde naar Ouwe-Syl
Bertus Dijkstra
Guus (76) en Hilde (64) Hoogewoud wonen sinds 2018 naar volle tevredenheid in Oudebildtzijl. De manier waarop ze in het pittoreske dorpje terecht zijn gekomen vraagt om uitleg. De zeilboot en de aan het huis gekoppelde Friese stabij Douwe zette het stel aan de woning aan de Ds. Schuilingstraat te betrekken.
Zeilboot
Bij het betreden van de hal van hun huis wijst Hilde naar een fotomuur vol herinneringen: “Kijk daar is het allemaal mee begonnen.” Daarover later meer. Tot voor tien jaar wonen Guus en Hilde in een oude sfeervolle arbeiderswoning in Ermelo. Nadat Guus een lang gekoesterde wens met de aanschaf van een valkje in vervulling ziet gaan, blijkt het verwachte rustige zeilleventje rond Loosdrecht toch drukker dan verwacht: “Het werd me op een gegeven moment te druk op en rond de Loosdrechtse plassen, ik wilde met de boot naar Friesland.” De Toomeloos krijgt de wind in de zeilen en verkast van Loosdrecht naar Heeg, daar waar ze in het verleden gebouwd is.
Gelijkvloers wonen
Het is genieten van de zeiltochten door het waterrijke Friesland, echter eenmaal thuis constateren de Hoogewouds dat het in Ermelo almaar drukker wordt. Alles wordt tot de laatste vierkante meter volgebouwd. Een toekomstperspectief met een vijfhoog appartementencomplex voor hun neus is niet waarop ze zitten te wachten. Bovendien, hun woning is niet ouderdomsvriendelijk en het kopen van een bungalow in Ermelo is voor hen financieel geen optie. Ze willen op zoek naar een nieuw huis. Hilde: ”Wij zochten naar een gelijkvloerse, levensloopbestendige woning. We wilden de problemen voor zijn, voordat we zelf niet meer kunnen.”
We willen het huis kopen, maar laat hem dan de hond erbij doen
Daar wil ik wel eens naar toe
Het ruime weidse karakter maakt dat het stel graag in Friesland komt, dus wordt de routeplanner op Friese huizenjacht gezet. Op een gegeven moment ziet Hilde op de kaart Oudebildtzijl staan en laat Guus weten: “Dat vind ik een leuke naam, daar wil ik wel eens naar toe.” Ze nemen het op in hun huizenjachtroute en komen zo bij de Aerden Plaats terecht. Genietend van een heerlijk bakje koffie in de vlindertuin worden ze verrast door de gastvrijheid en hartelijkheid van de vrijwilligers waarmee ze in gesprek raken. De zilte geur van de Waddenzee die Hilde inhaleert, ruikt naar meer: “Hier wil ik wel wonen!” “Nou dat is goed”, zegt Guus. De verloting van het huis (2017) komt op hun netvlies en onder het mom van ‘wie niet waagt wie niet wint’ kopen ze een lot.
Gerkeskleaster
De bungalow aan De Kolk gaat helaas aan hun neus voorbij, maar toch blijft het kriebelen. “We bleven Oudebildtzijl op Funda volgen en kregen Gerkeskleaster (woning van Gerke de Vries) in het vizier.” Echter, de krappe zolder, maar vooral het asbest in het dak weerhoudt hen er vooralsnog van om de rit naar het waddengebied te maken. Wanneer het huis na een grondige verbouwing, met nieuwe asbestvrije dakconstructie compleet met zolderramen, opnieuw op de huizenverkoopsite voorbijkomt, wakkert het enthousiasme aan: “Gerke had een onprofessionele foto van de verbouwing toegevoegd, dat was achteraf ons geluk”, lacht Hilde. Een schouw door het verbouwde huis gecombineerd met de magische winterse mist heeft haar uitwerking: “We stonden bij Zwarte Haan op de dijk en zagen door de dichte mist werkelijk niets. We keken elkaar aan en zeiden, en tóch is het hier mooi. We kopen het huis!”
Douwe onderdeel van inboedel
Hond Douwe (een kruising tussen een Friese stabij en een IJslandse sheepdog) mag, nadat Gerke verkering krijgt met zijn vrouw, niet meer in huis. Honden horen buiten! De eerste ontmoetingen met de stabij stemmen het echtpaar niet vrolijk: “Toen wij hier voor het eerst kwamen zat Douwe in de schuur beneden en hoorden hem piepen en blaffen. Bij ons tweede bezoek stond hij buiten in de regen zielig naar binnen te kijken, dat vonden we vreselijk. Het was een schatje. Op de terugweg zeiden we tegen elkaar, we willen het huis wel kopen en laat hem de hond er maar bij doen. Bij ons heeft hij het beter dan bij hen”, is de overtuiging van de dierenvrienden.” Het heeft zo moeten zijn, Gerke voelt de dierenliefde bij Guus en Hilde en belt hen met de vraag of ze de hond als soort van inboedel met het huis over willen nemen.
Onbegrijpelijk
Om aan elkaar te wennen wordt Douwe door Gerke, zijn vrouw en de baby op de Veluwe in huize Hoogewoud afgeleverd. Nadat de baby in de Maxi-Cosi op de vloer wordt gezet, slaat bij Hilde de angst toe: “Zal je die baby niet hogerop zetten?” vraagt ze met haar kennis over dominantie van honden. “Nee hoor dat is niet, nodig” is de mededeling. “Oké, het is jouw kind”, dacht Hilde bezorgd. Even later gebeurt er iets onverwachts: “Op een gegeven moment loopt Douwe naar de baby, kijkt Gerkes vrouw aan alsof hij om toestemming vraagt en geeft een likje over het handje van de baby. “Nou”, dacht ik toen, “ik snap niet dat je zo’n hond wegdoet. Onbegrijpelijk!” Douwe wordt part of the deal en laat als ambassadeur de nieuwe Bildtkers kennismaken met de Ouwesylsters: “Toen we hier net woonden en een ommetje met Douwe maakten, hoorden we regelmatig: “Douwe! Ooh, zijn júllie de nieuwe bewoners van het huis van Gerke”, laat Guus zich glimmend ontvallen.
Ingeburgerd
Sinds hun komst is Douwe onafscheidelijk van Guus en Hilde, net zoals het echtpaar onafscheidelijk aan 't Bildt is verbonden; “We hebben ook al de Bildtse taalcursus gevolgd”, is de bevestiging dat het hier goed toeven is. Naast dat Guus zijn dagelijkse wandelingen met de nu 14-jarige Douwe maakt en zo nu en dan op de tennisbaan een balletje slaat, blijkt hij daarnaast een niet alledaagse hobby te hebben. Een hobby waarmee hij langer onderweg is, dan er daadwerkelijk mee bezig is.
Openluchtmuseum
In 2016 gaat de man, die in een grijs verleden dierenverzorger in Artis en chef distributie bij een groot krantenbedrijf was, een keertje met een trambestuurder naar het Openluchtmuseum in Arnhem: "Ik ben meegegaan en niet meer weggegaan.” Om als trambestuurder aan de slag te kunnen, moet Hoogewoud op cursus. Nadat hij de opleiding (die 80 uur duurt) tot trambestuurder, en met een rijexamen afgenomen door de RTM uit Rotterdam, met goed gevolg heeft afgerond, gaat hij aan de slag als vrijwillig trambestuurder. Wekelijks geniet hij een dagdeel van de 2,5 kilometer lange ritjes die hij over het 44 hectare grote terrein maakt. Ook nadat hij op Ouwe-Syl is gaan wonen, blijft hij zijn liefhebberij uitoefenen.
