Ouwe sokken
At ik ’n búsdoek út ’n kas pakke sil, tast ik wel ’s mis. Mot ik betiden wel twee keer op ’e nij gripe. Wat is soks? Ik laat wel ’s dingen fâle. Niks stikken, maar gewoan gyn knyp in ’e fingers. Wat is soks? Da’s ouderdom. Komt met gebreken, maar aansen breke d’r dingen en mot ik de degels oprúmme. Tril ik dan? Ni, niet echt, maar ik bin wel ’s toitelig. ’t Evenwicht is dan feer te soeken en niet te finen met tun ’e wyn in fytse of bij de trap op lope. ’t Draait út op knoffelen as hadden je ’n knollepoat.
Nag meer ergewasys? Nou ja, goed, de bril korrizjeert de ogen, der is niks mis met. Ik brúk gelukkig gyn sjempotglâzen, maar lînzen fan plus twee of soa. Ik krij wel ’n búkky en nou passe de himden en kolbêrtsys niet meer. Krimpe se? Ni, ik dyn út. Der hè ’k gyn bril foor norig. En dan de dovens. Rechts gaat, ’n proppy, en links stokdoof, propfol en ik hè gyn nocht om ’n ôfspraak met ’e doktersassistinte te maken om ’e oren útspoite te laten.
Gesichten fergete en boadskiplope met ’n briefy binne ok tekens dat ’e rimweg korter wort. Ik staan hier met ’n loopneus foor ’t keukenskassy, maar wat sou ik nou? Ok dat is ouderdom. Maar de levensaven besorgt my ok kleurrike herinnerings an befoorbeeld pake en bep in St.-Anne die’t ik nag nooit erfaren hè. Dat is dos te gek foor woorden dat je krekt op latere leeftyd sokke gedachten krije, al hè se sestig jaren in ’n fergeethoeky in myn hood lêge te wachten om behimeld te worren.
Bin ik in ’e tún an ’t wrotten dan skruwe na ’n hutsy de spieren in ’e bovenbenen tun ’t brain: ”Ophouwe!” Is dat ’n form fan loiteren? Ni, ik bin eerder moe as dartig jaar leden en ik hè d’r gyn sin meer an. Ik hè ok gyn nocht meer om te irpelskillen. Dat fraagt tiid die’t ik niet hè dus koop ik fan die panklare skivys in ’e winkel. Binne die dan niet prizig? Meskien wel, maar ik hè AOW en pînsjoen. Ik hè ’t nag nooit soa goed had.
At je ouwer worre, sien je hyltyd meer ouwe kameraden in rou-adfertînsys ferbijkommen en die roepe dan soeveniers op die’t ok in dat fergeethoeky laid hè. ’n Eerste rit achter op ’n brommer na Birdaard om úttypte hitlisten út ’e jaren fyftig en sestig op te halen en ’e eerste seksuele kontakten met ’n mooi maisy út Stiens. ’t Strelen fan die wondermooie, sachte borsten soog mij omhoog út ’e diepte fan ’e púbberjaren en na ôfloop bedankte sij mij d’r ok nag foor. Dat waren nag ’s fetsoenlike tiden.
Hyltyd sien ik overal in ’e straten, maar fral bij mij foor huus nije mînsen lopen met klaine kines. Kin ik se? Ni. Kinne se mij? Dink ’t niet. Bestaan ik soa starigysan in ’n dorp dat niet meer minent is? St.-Anne ferândert. Soks is wis. Winkels gaan dicht en nooit meer open. Dus skel en floek ik in gedachten en raas en tier op alles dat maar ferândert. Werom? Froeger waar alles beter: politike pertijen, tillevisy, blomkoal, de kútten fan frôly, sels de oorlogen hadden ’n soort fan grândeur; se waren dúdlik en oversichtlik.
Wat dinke jim fan pisse en drinke? Hirken, hirken, wat mo je faak pisse. Ik bin al overstapt fan bier na burrels. Froeger megen je de foegen tussen de tegels weg, maar nou is ’t ’n maal fan niks en ’t aveseert ok niet. De druk is d’r ôf: de stroom út ’e brandslang is ’n griemerig straaltsy worren. En drinke? Froeger daags een bakky koffy en nou is ’t koffy, nag ’s koffy, súp, tee, fris, berenburg en water om doasysfol pillen en poeiers weg te werken en dat focht gaat ’r in en ’t mot ’r ok weer út. Wat ’n migerij.
Eens in ’e drie maanden foor kontrôle na een fan ’e doktersassistintes (der binne se weer!) die’t bij elk besoek jonger worre. At ik op ’e mat gaan, slaap ik dalik, dat nag wel, maar die hazeslapys overdâgs tussen de bedriven deur. Ba!
Ik bin god sij dank niet kaal en sil dat ok nooit worre. Ik hè maar ’n stikminnig grize haren. De kapster is d’r elke keer weer ferbaasd over en ik sêg met elke knipbeurt tun hur dat ik ôns mim hur haar hè. De klant naast mij fertoant ’n fage glimlach en hur hood knikt lichys. Sij begrypt mij. Dat kreëert ’n bând die’t oplost soadra’t ik ôfreken en op huus an ga. Der staat ’e kachel op snorrewyts, want wat ouwer wat kouwer. ”Dan mo je meer bewege”, sait ’n stimmetsy in mij. Walse sou ’n úkomst weze, maar ’t tal littekens fan opperasys en ’e rimpels op ’t gesicht beperke mij in myn ambisy om op een poat ônder de does te dânsen. Ik weet, de dâns gaat ok sonder mij deur, driekwartsmaat, overal in ’e wereld een-twee-drie, een-twee-drie. Deuze dânser is útteld. Maar ondanks dat sil ik fandaag nije sokken bestelle. Soeke op internet en dan ôfrekene met telebankieren. Fan ’t merk Falke Airport Plus, maakt fan ’e wol fan Tibetaanse lama’s en in felle, útwrykse kleuren: kenarygeel, fuurroad en gifgroen. Dan bly ik de man met ’e sain ’n paar stappys in ’t foor en kin ik weer ’n hutsy ferút. Nou nag nije skoenen.
Douwe Zwart