Sjoke Leijstra winner Bildts Diktee
Oflopene donderdeg waar ’t Bildts diktee in Eetkafee De Oasthoek op de Ouwe-Dyk organiseerd deur Bildts Aigene. D’r waren ’n klaine 40 mînsen en út deuze deelnimmers worde Sjoke Leijstra de winner met fijf fouten. De tweede priis waar foor Ida van der Molen (rechts op de foto) en de dârde foor Nelly Hoekstra. Filesiteerd allegaar!
’t Diktee (Skoaltiid) waar skreven deur Paul Feenstra en dan kinne je ferwachte dat ’t humoristys is en dat waar seker soa! ’n Prachtig ferhaal. Foor goenent die’t benijd binne na stroffelwoorden: tilikis-an, kreätyf, nuânse en ’t is fiis, maar ’t is 'n fyslak.
Skoaltiid
At de son him offens nag ’n keer (1) eensijig omdraaie wou en de wekker de slaap nag in de ogen had, dan strúnde ôns (2) Yde al twee uren (3) brainroerig in de húskamer om. Yde, elf jaar, waar ’n echte (4) jonges-jonge. Alle dagen gong-y te fissen, hutbouwe, foetbâle, kaatse, keetlelle en (5) skossysette. Gong-y fissen, dan kreeg-y ’n natte poat, gongen se ’n hut bouwen, dan donderde-y út ’n boom. Gongen se foetbâlen, dan had-y alle kleren stikken. Kortom: betiden sâg-y d’r út as ’n (6) fyslak.
Soa nou en dan waren hij en syn maten an ’t (7) harsensskrâben. Se fochten dan och soa, maar dat maakte niks út, want bij (8) eandsybeslút waren se weer de beste (9) kammeraten.
Maar op ’n dâg kwam Yde thús fan skoal en der ston mim bij de deur. ”Yde, d’r wort fandaag niet speuld, want ik hoorde op ’t skoalplain datstou Ingels lere motst. En nije week hewwe jim ’n overhoring.” Yde keek syn mimmy an en wilens hij syn mim ’n tút gâf, saai-y heel (10) kreätyf: “Och, mim, dat komt goed, dat hew ik allang op skoal leerd.” En fort waar-y.
Maar ’n week later waar ’t soa feer: Yde most foor de klas komme en Ingelse woordsys fertale. Ja, en der waren de tranen. Hij bakte d’r fansels helendal niks fan. “Ik geef je een dikke onvoldoende, want je hebt niets geleerd,” saai juf.
Met ’n (11) fiis gesicht sjokte Yde (12) tilikis-an na syn aigen plakky werom, maar doe’t-y der ankwam, fermande hij him en draaide him om. Deur syn betraande (13) oochys gâf hij juf ’n fette knypoog en saai (14) kwiinskwâns in syn beste Ingels: “But I love you, juf.” Juf en de hele klas (15) laaien fansels dubbel fan ’t gnizen en juf is de hele week ’n klain bitsy (16) ferliefd weest. Wat ’n (17) nuânse!
’n Hutsy later mosten de (18) ouweloi na de ouderaven. Mim waar benijd na de Ingelse overhoring en froeg hoe’t dat gaan waar. Want ja, mim had fansels nag niks hoord. Juf begon wat te gnizen en fertelde dat Yde ’t niet goed leerd had. Maar at ’n jonky fan elf teugen ’n juf fan (19) fyftig sait dat-y fan hur hout, dan kin ’n juf him dochs niet âns as ’n klaine foldoende geve?
De hait fan Yde gnees him doad, sloeg met de foest op de tafel en saai: (20) “Okee! Wat ’n prachtferhaal. Fan wie sou dat jonky dat dochs hewwe?” Mim suchtte ’s heel diep, keek de ândere kant út, doe na de juf en mompelde: “Ja, fan wie sou hij dat nou hewwe?”