Bus 70
Op 'n maandeg, laat op 'e overdâg, sat ik in de 70, de sneldienst. Ik kwam met de train út Grunningen. Bij 't busstasjon most ik 'n kertier op de bus naar 't Bildt wachte.
Ik hew bij 'n bus altyd 't idee dat hij niet komme sil. Dat hew ik bij de train nooit. Ok apart, want ik dink dat de train faker útfâlt.
En ja hoor, der hadst 't al, de bus ferdween fan 't beeldskerm. Ik ston te wachten op, ja, werop? Op 'n bus die't niet kwam?
't Wachten op de bus duurt trouwens ok altyd langer as ’t wachten op de train. Ok weer soa núvver. Maar inenen ston de 70 weer op ’t skerm. Fijf menútten later reed hij na de halte bij ’t busstasjon.
De bus sat arig fol. D’r satten ’n stik of twaalf mînsen út ’t azc in de bus. Se bedankten beleefd doe’t se útstapten op de Middelweg. De sjeffeur groette fryndlik werom.
Ik liep na forenen. ’t Sou niet foor ’t eerst weze dat de sjeffeur myn halte ferbij reed.
"Ik mot d’r soa út", saai ik.
"Ik kin de halte wel ’n eandsy ferbij rije", saai de sjeffeur.
"Dat is goed."
De bussjeffeur reed de halte ferbij. Ik wees wer’t ik d’r út most.
"Hier kin ik niet stoppe", saai de sjeffeur.
"Hoesoa niet?"
"Dan staan ik midden op ’e dyk."
"Nou, set mij d’r dan in ’t dorp maar út."
Doe most ik likegoed nag 'n eandsy lope. Watte, nag 'n heel eand feerder ok. Maar ik waar presys foor eten thús.
Hein Jaap Hilarides