Klaas Dijkstra - Nij Altoenae
Prinsjesdag vandaag. Ik laat mijn hoedje maar thuis. Het waait flink, nog net geen storm, maar het scheelt niet veel. Overal liggen afgebroken takken langs de weg. De herfst heeft zich aangediend. “Het is weer voorbij die mooie zomer…” klinkt het weemoedig uit de radio als ik met de auto op weg ben naar Nij Altoenae.
PORTRET IN WOORD & BEELD DOOR ELLEN FLORIS (NR. 97)
Klaas Dijkstra, grijze lokken, een volle grijze baard, oplichtende grijze ogen en gehuld in een blauwgrijs overhemd en een donkergrijs jasje staat me in de deuropening op te wachten. Maar een grijze muis kun je hem beslist niet noemen. Integendeel. Hij troont me gelijk mee naar de achterdeur. “Eerst even naar mijn trekkers kijken!” Met een big smile trekt hij de schuurdeur open. Daar staan ze te glimmen: zijn grote trots en passie, in blauw en rood, imposante gevaartes die inmiddels alleen nog dienstdoen tijdens toertochten en tentoonstellingen. Hij heeft er een stuk of negen. Als een roodblauwe draad lopen ze door zijn leven.
Na de rondleiding door de schuren en over zijn behoorlijk uit de kluiten gewassen achtertuin die bijna het halve dorp beslaat, is het tijd voor koffie. Ik schat hem een jaar of zeventig. Hij blijkt echter al acht jaar ouder te zijn. “Ik ben van vijf-drie-zevenenveertig. Schrijf dat maar op, dan krijg ik volgend jaar allemaal kaartjes”, grapt Klaas. Zijn vrouw Grietje, een jaar jonger, zit achter ons op de bank een boek te lezen. “Zij is een echte lezer, ik wat minder, ben nu met Hendrik Groen bezig, die is leuk, maar ik lees liever de Krukas of deze, Pionier.” Hij diept gelijk een exemplaar uit de kast: het is het clubblad van de Oude Trekker- en Motoren Vereniging, de OTMV. Klaas heeft er jarenlang in het landelijke bestuur gezeten. “Het zijn bijna allemaal leden die meedoen aan de jaarlijkse toertocht door ’t Bildt.” Deze eindeloze sliert trekkers passeert ook de Nieuwebildtdijk. Wees gewaarschuwd: even snel naar AH is er dan niet bij.
Trekkers en vrachtwagens en auto’s – ze zijn zijn lust en zijn leven. Na de opleiding Autotechniek vindt Klaas een baan bij het Waterleidingsbedrijf Friesland (nu Vitens). De eerste jaren werkt hij er als monteur, later als wagenparkbeheerder. Na 36 jaar wordt het tijd voor wat anders. Klaas kan als chauffeur aan het werk bij Meino van Dijk Mechanisatie in St.-Anne. Met groot materieel achterop de vrachtwagen reist hij het hele land door. "Ik kwam overal, soms zelfs in het buitenland", zegt hij enthousiast terugblikkend. "Een geweldige baan." Tot ver na zijn pensioen heeft hij er gewerkt. Het truckersleven mist hij wel een beetje. Berustend: "Ik ben te oud nu. Het is niet anders." Gelukkig heeft hij zijn andere passie nog, dus de geraniums zijn wat hem betreft nog lang niet in zicht.
Op zijn elfde verhuist Klaas van de Oudebildtdijk naar de Schuringaweg in Nij Altoenae. Daar leert hij zijn overbuurmeisje Grietje kennen. Na vier jaar verkering trouwen ze in 1970 en settelen zich weer aan de Oudebildtdijk. Om zes jaar later weer terug te verhuizen naar de Schuringaweg. Terug naar het ouderlijk huis van Klaas, wiens ouders iets verderop een huisje hebben gekocht. Ze hebben vijf kinderen: "Vier van onszelf en een pleegzoon uit Hongarije. Die kwam op zijn twaalfde bij ons op vakantie, hij zat in een weeshuis daar. Twee jaar later hebben we hem in huis opgenomen. Hij is gewoon een van ons.” Klaas is niet alleen een trotse heit maar ook een trotse pake. De familiestamboom is inmiddels uitgebreid met twaalf kleinkinderen. “Een boom vol, kun je wel zeggen”, lacht hij.
Over bomen gesproken: de zon piept door de wolken, dus hij gaat gauw bladeren harken. Als ik in de auto stap, barst de volgende bui alweer los.
