Voor de familie Helfferich is voetbal
de belangrijkste bijzaak
Tekst en foto's Bertus Dijkstra
Wanneer binnen een gezin meerdere kinderen zich actief bezighouden met dezelfde sport is dat vermeldenswaardig. Wanneer een compleet gezin van zeven personen, waarvan de vijf kinderen in hetzelfde voetbalteam acteren én de vader en moeder een vrijwilligersfunctie bekleden dan is dat uitzonderlijk. Keukentafelgesprekken bewijzen dat voetbal bij de familie Helfferich van Ouwe-Syl de belangrijkste bijzaak is.
Niemand belangrijker dan het team
Meer dan 20 jaar moest Ouwe-Syl 1 er op wachten: Het vieren van een direct kampioenschap. In de tussenliggende periode slingerde het Volendam van ’t Bildt via promotie/degradatiewedstrijden heen en weer tussen de vierde en vijfde klas. Met klinkende cijfers schreef het standaardteam als eerste van de afdeling KNVB-Noord clubgeschiedenis, al voelt het enige verlies in de laatste wedstrijd (tegen buur CVO) als een klein smetje op deze bijzondere prestatie. Een teamprestatie, waar de familie Helfferich een grote bijdrage aan heeft geleverd. Toch heerst binnen het gezin de indruk dat dit artikel niet om hen maar om de club moet gaan. Dat klopt ten dele. Echter, wanneer een derde van de selectie de naam Helfferich draagt, valt niet te ontkennen dat je als familie in een 150 leden tellende club een prominente rol vervult. En toch blijft het familiebrede credo: "Niemand is belangrijker dan het team!"
Krekt as by heit
Bij de familie Helfferich is - totdat de drie oudste kinderen naar Leeuwarden verkassen - het schoenenrek gevuld met voetbalschoenen, draait de wasmachine overuren en staat de naam Helfferich wekelijks meerdere keren ingebrand op het wedstrijdformulier van het hoogste elftal. Johan en Pepita Helfferich (beiden 59 jaar) mogen zich met recht hofleveranciers aan voetbaltalent noemen. Ze schenken het leven aan vijf zonen, bij wie het voetbalbloed, "krekt as by heit", door de aderen stroomt. Zowel Thomas, Jelmer, Tiemen, Matthijs als jongste telg Ruben dragen al van jongs af aan hun geliefde kicks. Het zijn de op maat zijn gesneden schoenen waarmee ze tijdens trainingen en wedstrijden hun voeten laten spreken. Het is niet vreemd dat de zonen van Helfferich (eigenaar van ‘Het Bakkerscollectief’ en pastor bij de Protestantse Gemeente Mariëngaarde in Hallum) in de voetbalsporen van heit traden.
It is prachtich om te sjen dat fjouwer fan ús soannen yn it eerste alvetal fuotbalje, wêrby de oare soan trainer is
Vrouw in mannenvoetbalwereld
In tegenstelling tot haar man is Pepita de dochter van Joop en Ytsje Keizer van origine geen groot voetballiefhebber. Toch volgt Pepita haar kroost trouw. Ze voelt geen druk in de voetbal mancave, integendeel: “Johan en ik hawwe no in makkie. It is foar ús prachtich om te sjen dat fjouwer fan ús soannen yn it eerste alvetal fuotbalje, wêrby de oare soan trainer is.” Dat levert ook praktisch voordeel op: “Wy binne no mei ien wedstryd klear kwa oanmoedigjen. Doe't de jonges lyts wiene stie ik soms in hiele moarn op it fjild om dêrnei middeis wer te sjen. Faak komme alle jonges sneons in foarkje mei prikken, ien kear riede wat it ûnderwerp oan tafel dan is!”
De laatste jaren weet de praktijkondersteuner in een huisartsenpraktijk zich gesteund door het vrouwelijk schoon waarmee de zonen verschijnen. Met de komst van Elin Mare (dochter van Thomas en Martine van Vaals) is de trotse beppe, die als barvrijwilligster ook binnen de club haar steentje bijdraagt, logischerwijs ‘út de skroeven’. En er staat de beppe en pake binnenkort nog een aangename verrassing te wachten, zo blijkt later in dit verslag.
Verbinder
Ook al ademt de ‘heit fan fiif soannen’ voetbal, van overschatting over zijn vroegere voetbal skills is geen sprake: “Ik wie gjin útsûnderlik talint, mar ik koe wol in bytsje ferbine. Ik wie faak oanfierder, net om't ik goed fuotbalje koe, mar wol om't ik wat lieding jaan koe en spilers en trainer by elkoar besocht te bringen.” De geboren Jelsumer heeft een voetbalverleden bij CVV Blauw Wit ’34, Wykels Hallum en Ouwe-Syl, waar hij en passant ook zeven seizoenen de scepter als trainer zwaaide. Sinds hij minder actief binnen de lijnen is, heeft hij een andere rol bij de club. Onder het pseudoniem ‘Supporter Jelle’ grijpt deze ‘pake van Wesley van Empel’ regelmatig in zijn jaszak naar zijn mobieltje. Niet om te bellen of appen, maar om aantekeningen van de wedstrijd te maken, die hij zaterdagavond naar een drietalig wedstrijdverslag vertaalt. De pater familias kent zijn pappenheimers en verwoordt met tussenkopjes waarin de kwaliteit van zijn kroost gezocht moet worden.
‘Leider met technische bagage’
Op 16-jarige leeftijd verlaat de talentvolle Thomas (nu 33) Ouwe-Syl en beproeft zijn geluk bij de A-junioren van SC Cambuur. Na twee seizoenen maakt het geel/blauw plaats voor het blauwe tenue van Leeuwarder Zwaluwen. Met veel plezier kijkt hij terug op twaalf seizoenen bij Zwaluwen. De kampioenswedstrijd tegen aartsrivaal Blauw Wit '34 (5-2 winst) blijft onvergetelijk: “Dat was mijn mooiste wedstrijd.” Nu voetbalt de Manager Uitkeren bij het UWV, vriend van Martine van Vaals en heit van Elin Mare, alweer enige jaren op de plek waar alles begon. Op een lager niveau weliswaar, maar: “De beleving bij Ouwe-Syl is niet anders dan bij Zwaluwen”, weet de regisseur van het team. Zijn jarenlange ervaring maakt dat Thomas gevraagd én ongevraagd zijn voetbalvisie met zijn broers deelt. De man die het liefst ‘lekker wil voetballen’ vindt het geen bezwaar dat Jelmer trainer is: “Ik ga er luchtig mee om, al word ik soms wel eens moe van dat trainerspraat aan de keukentafel. Ik wil gewoon lekker voetballen”, laat hij weten.
‘Kin 't spul goed lêze'
Jelmer (31) heeft ook een verleden bij de Ljouwerter Sweltsjes, waar hij in drie seizoenen als speler is gegroeid. Maar de laatste decennia voetbalt Jelmer van blessure naar blessure. Het effect van operaties en revalidatie blijven uit, waarna de geplaagde speler een moeilijk maar realistisch besluit neemt en stopt met voetbal. Vanuit Ouwe-Syl krijgt de vriend van Mayke Kromhout kort voor het seizoen 2023/2024 een reddingsboei toegeworpen, waaraan de trainer in spe zich vol overgave vastklampt. "Jelmer is in jonge dy't it spul goed lêze kin”, weet vader Johan. Met een kampioenschap is het bewijs geleverd. De toekomst als trainer ziet er voor de consulent inburgering bij Súdwest-Fryslân goed uit. Ook privé: Mayke en Jelmer zijn 'vol verwachting' van hun eerste kindje en start een nieuwe levensfase.
