Peerderees
Myn hele leven hew ik al ‘s naar ‘n harddraafwedstriid foor peerden willen. ’t Is d’r eandlik fan kommen. Wij binne op fekânsy in Ost-Friesland. Se binne hier gek met alles wat met peerden te krijen het.
In Weststede waar ‘t Europees kampioenskap foor ponys. En in Hooksiel worde ‘n harddraafwedstriid houwen, Pferderennen in ‘t Dúts. ‘n Búttenkânsy! Wij na Hooksiel.
D’r worde fijf keer reesd. De rezen fonnen plak op ’n soort fan heel groate iisbaan. An een kant fan ‘t parkoers laai ‘n hoge seedyk. Der sat ‘n deel fan ‘t publyk op. Wij stonnen in ‘n bocht. Flakbij ôns reden de pikeurs met de sulkys de drafbaan op en ôf.
En doe gong ‘t an! In ’n boeky stonnen de namen fan de peerden, de pikeurs en nag wat besonderheden. Op basis fan die gegevens konnen je insette. Want der gaat ‘t fansels om: ‘t wedden.
De eerste rees keek ik de kat út de boom. De tweede rees sette ik twee euro in op Sieg, de winner. Myn peerd hytte Velten Revenge. Maar Itseblitz won en ik waar myn geld kwyt.
De dârde rees wedde ik taktys. Ik kocht ‘n lot foor ‘n Platz. At myn peerd bij de eerste drie sat, worde ik útbetaald. Myn peerd, Norman Charisma, worde tweede. Ik d’r hine. Ik had 40 eurosint wonnen. En ik kreeg de 2 euro werom.
De fierde rees gong krekt soa. En de fijfde ok. Maar doe kreeg ik alleen de 2 euro werom, sonder de 40 sint. Heel feul gokkers hadden ‘t selde docht as ik. En dan wort d'r niet útbetaald.
‘t Kwam hier op del en de flugge lezer had ‘t al lang berekend: de gokkerij had mij 1 euro 20 kost. Dat had minder kinnen foor ’n aven lol.
Hein Jaap Hilarides