Breedbildt
Fred Thoolen
Meeuw
Rond 1970 las ik het boekje Jonathan Livingstone Seagul, een nogal antropomorfistisch verhaal over een zeemeeuw. Ik bedoel dat die meeuw allerlei menselijke eigenschappen krijgt toebedeeld. De jonge Jonathan is een hippie die zich bevrijdt van de druk van zijn ouders en hun cultuur en vrij wil zijn om zijn eigen weg te gaan. Sentimenteel gedoe, maar gekoppeld aan de foto's en beschrijving van het superieure vlieggedrag van meeuwen, ben ik voorgoed van deze vogels gaan houden. Ondanks dat het echte doerakken zijn, ze schooieren altijd naar voedsel en maken veel lawaai als mensen op een feestje die geen rekening willen houden met de buren. Zo ben ik in Katwijk beroofd van een half broodje paling voordat ik er erg in had. Zakkenrollers. Maar als ze het binnenland in trekken, weet je dat er storm komt. Deze meeuwen vlogen bij Zwarte Haan vlak over me heen, op zoek naar eten.