Ilse Faber - Nieuwebildtdijk (St.-Annaparochie)
Na tien minuten flink doorstappen in de miezerige lenteregen, paraplu boven mijn hoofd, kom ik via een smal loopbruggetje over de Nije Faart bij het huis van Ilse Faber (43). Haar drie paarden volgen vanachter een hek nieuwsgierig mijn bewegingen. Verderop in de tuin staat een vrolijk gekleurde pipowagen.
PORTRET IN WOORD & BEELD DOOR ELLEN FLORIS (NR. 65)
Ilse, een stoere verschijning, het blonde haar in een nonchalante knot gestoken, vertelt dat ze bijna anderhalf jaar in die woonwagen heeft gewoond. Net zolang als de verbouwing duurde van haar in april '22 deels afgebrande huis. Trots leidt ze me rond in haar prachtig gerestaureerde woning. De nieuwe, lichte woonkeuken kijkt uit over het lege, grijze akkerland met in de verte de Oudebildtdijk. Een paar eenden waggelen voorbij. Aan de muur hangt een fotodrieluik van Bella, haar Amerikaanse buldog die een paar dagen na de brand is overleden. Ilse: "Ik was heel verdrietig natuurlijk, maar ook dankbaar dat haar meer ellende bespaard is gebleven. Ze was ook al oud, bijna dertien." Ilse kijkt met dankbaarheid terug op deze roerige en emotionele periode: "Ik kreeg hulp van alle kanten, voelde me gedragen."
Ze nestelt zich lekker in haar stoel, een grote mok koffie in haar handen, de benen over de punt van de tafel gestrekt. "Heerlijk, ik ben vrij vandaag, een hele dag voor mezelf!" Haar glimlach strekt zich uit van oor tot oor. Ilse werkt al jaren bij de GGZ Jeugd in Leeuwarden. "Hou je van je werk?" vraag ik. Ze denkt even na. "Ik vind mijn werk niet vervelend, maar als ik morgen drie miljoen zou winnen, zou ik meteen stoppen." Even later: "Maar ik doe mijn werk wél met liefde." Maar vandaag is ze dus vrij, de hoefsmid komt straks en vanavond gaat ze naar crossfit, lekker zweten en spierballen kweken.
Begin 2008 is Ilse vanuit Leeuwarden aan de Nieuwebildtdijk neergestreken. Een heerlijke plek met genoeg ruimte voor haar paarden. En voor zichzelf natuurlijk. Huiskat Baloe komt even langs voor de fotosessie. Nova, een blonde chichu op leeftijd, ligt ondertussen lekker in zijn bench te dutten. Een paar weken geleden heeft dit hondje zijn intrede in Huize Faber gedaan. "Zijn baasjes gingen scheiden en voor Nova was geen plek meer." En ja, dan strijkt Ilse over haar grote dierenhart. Want dieren, die zijn haar alles. Eigenlijk wilde ze na de havo diermanagement gaan studeren. Op de open dag bij Van Hall ziet ze een advertentie hangen waarin iemand werd gezocht om paarden met het vliegtuig naar Canada te begeleiden. Ilse, altijd een paardenmeisje geweest, hapt gelijk toe. "Een geweldige ervaring!" Weer terug in Nederland blijkt de studie toch niet te zijn wat ze hoopte. Ze gaat aan het werk in de horeca. "Aangezien ik goed met moeilijke mensen kon omgaan, werd ik daar altijd op afgestuurd." En dan weet ze wat ze wil: de hulpverlening in! Na haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening komt ze in de psychiatrie terecht.
En hoe zit het met de liefde? Heeft ze verkering? Ilse: "Ik heb wel een paar relaties gehad, maar dat was het telkens niet. Ik ben de juiste nog niet tegengekomen denk ik." Maar eigenlijk vindt ze het wel prima zo. Ze is een happy single, kan doen en laten wat ze wil. "Maar zeg nooit nooit," grijnst ze. Voor de spierballen heeft ze in ieder geval geen man nodig. Ze tilt met gemak zestig kilo op. Handig als je een paar keer per week met enorme hooibalen moet sjouwen om je paarden van eten te voorzien. Alles voor de dieren.
