Voetbalmaatjes Anna en Leonie
terug in de wedstrijd (2)
Melanie van der Mossel en Bertus Dijkstra
Eind 2022 wordt de 16-jarige Leonie Theodore uit Vrouwenparochie getroffen door een herseninfarct, waardoor ze Afasie krijgt. Enkele maanden later wordt het onbezorgde leventje van de 14-jarige Anna de Jong van Ouwe-Syl op de kop gezet. Als gevolg van een levensbedreigende bloedvergiftiging raakt ze haar tenen en een onderbeen kwijt. Beide meiden hebben gemeen dat ze in hetzelfde voetbalteam spelen, én dat hun voetballeventje ruw wordt verstoord. Sterker, de groene grasmat maakt plaats voor het ziekenhuisbed en het revalidatiecentrum. Toch weten de CVO/Ouwe Syl-voetbalmaatjes zich terug in de wedstrijd te vechten. Bildt.nu blikt met naaste familieleden en teamgenoten terug en vooruit.
Herseninfarct
De familie Theodore wordt abrupt geconfronteerd met de gevolgen van de herseninfarct van Leonie. 27 november 2022 staat nog als de dag van gisteren op het netvlies van de familie Theodore uit Froubuurt. Toen moeder na een korte wandeling weer terugkwam in huis, trof ze Leonie aan en was niet aanspreekbaar. De ambulance kwam en ze namen Leonie mee naar het MCL in Leeuwarden, waar uit een scan bleek dat Leonie een herseninfarct heeft gehad waardoor ze naar het UMCG in Groningen werd gebracht. Vanaf dat moment kwam de familie in een overlevingsstand. Vader verbleef bij Leonie in het ziekenhuis en week niet van haar zijde. Dit heeft Leonie veel steun gegeven.
In het ziekenhuis is Leonie direct geopereerd en is het bloedpropje weggehaald. Het bleek dat het bloedpropje door een gaatje in het hart naar de hersenen is geschoten. Hier is ze ook geopereerd. Tijdens deze operatie hebben ze een soort parapluutje in het hart gezet. Bij ouders ontstond natuurlijk de vraag waarom ze nooit eerder in onderzoeken ontdekten dat er een gaatje in het hart zit. Hier kun je goed mee leven. Dit keer ging het echter mis.
Revalideren
Na anderhalve week in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht Leonie gaan revalideren in Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag. Hier heeft ze bijna drie maanden intern gewoond. In de weekenden mocht ze dan naar huis. Ze kreeg haar eigen kamer. Later bleek dat dit ook Anna haar kamer werd. Het voelde voor Leonie heel raar om naar school te gaan. De normaalste dingen moest ze weer leren en dat terwijl ze voor het herseninfarct in het examenjaar van de havo zat. Hierdoor was ze ook ouder dan de meeste kinderen die op School Lyndensteyn les volgen (school naast het revalidatiecentrum). Leonie had moeite met communiceren. Het praten lukte ook niet altijd. Dit maakte het lastig om met haar contact te houden als ouders. Het niet uit de woorden kunnen komen, het niet kunnen vertellen en het door elkaar halen van woorden frustreerde enorm.
Afasie
Alle symptomen wezen op afasie. Dit is bij Leonie dan ook vastgesteld. Mensen met afasie hebben moeite met schrijven, begrijpen, spreken en lezen. Naast de afasie heeft Leonie ook niet aangeboren hersenletsel opgelopen. Hierdoor moet ze drukke plekken vermijden omdat dit te veel prikkels veroorzaken. Verder mist er ongeveer 5% van de gehele hersenfunctie. Hierdoor heeft ze op een andere manier moeten leren leven en de mensen om haar heen hebben geleerd om op een andere manier te communiceren. Het is belangrijk dat je de vragen die je hebt één voor één stelt, zodat er niet teveel dingen tegelijk worden gevraagd. Aan het begin had Leonie ook veel baat bij structuur en ritme.
Toekomst
Op dit moment gaat het goed met Leonie. Vlak na het infarct had ze nog last van verlammingen aan de rechterkant van haar lichaam. Deze zijn nu weg. Wel heeft ze nog een verschillend gevoel tussen links en rechts. Met name het gevoel van koud en warm is niet helemaal teruggekomen. Ondanks dat gaat het erg goed op school. Binnenkort wordt ze 18 jaar en zal ze voor een andere school moeten kiezen. Leonie heeft zich ingeschreven op het MBO voor helpende zorg en welzijn. Dit kan ze doen door de startkwalificatie die ze eerder in haar schoolcarrière heeft behaald.
Leonie heeft er heel veel zin in, maar vindt het wel spannend. Ze zal weer in het regulier onderwijs meedraaien en in grotere klassen komen als waar ze nu in zit. Ook is ze al een hele tijd weer aan het voetballen. Hier haalt ze veel ontspanning uit en is blij dat het kan. Het team en de club heeft haar heel erg gesteund tijdens haar revalidatie. Dit heeft Leonie en ook ouders erg goed gedaan gedurende de spannende en moeilijke tijd.
Als laatste heb ik Leonie gevraagd waar ze trots op is: “Ik ben trots op het feit dat ik er voor ga en dat ik door ga”, antwoordde ze daarop. Dit is zeker iets om trots op te zijn.
